Rozrywka - Muzyka - Telewizja cz3

Po prawie półrocznej przerwie nadszedł czas na zakończenie zabawy z polskimi programami rozrywkowymi. Czytając trans-plantację przeszliście już ze mną przez audycje stacji TVP i Polsatu – skończymy, więc na miłującym niebieskie barwy kanale TVN. „Królestwo” Jakuba Wojewódzkiego otrzymało koncesję na nadawanie programu w 1997 roku. Od początku udało im się uzyskać zasięg nadawczy o zakresie ponadregionalnym na obszarze północnej i centralnej polski. Kilka miesięcy później oglądać TVN mogli mieszkańcy południa.

Zadziwiające jest to jak mało ludzi zna dzisiaj rozwinięcie tego skrótu, chociaż wdzięczna nazwa TV Nowa była (i jest) mało subtelna). Moim zdaniem fani dokonań dziennikarzy pracujących w obrębie tej firmy powinni znać wszelkie niuanse jej dotyczące. Wróciwszy jednak do opisu historii stacji przyjrzyjmy się pierwszemu jej programowi, który wyemitowano 3 października 1997 roku o godzinie 19.25. Był to swoisty rozrywkowy miszmasz nazwany wdzięcznie „Pogodową Ruletką”. Dzisiejsi oglądacze na pewno odnajdą w starych audycjach (dostępnych na youtube) wiele powodów do radości zaś ci starsi będą mogli cofnąć się w czasie do lat 90 by przypomnieć sobie jak kicz potrafił się dobrze sprzedać. Chryste… już sam dżingiel przerażał a gdy dostaliśmy do tego „posypkę słowną” z nadmiernie pobudzonego Tomasza Zubilewicza… nie wiem jak wy, ale ja dzisiaj nie przetrwałbym przez pierwsze 5 minut tej super-kolorowej audycji.

Porzuciwszy jednak kwestię archaicznych programów rozrywkowych przejdźmy do kwestii władzy TVN-u. Pierwsze cztery lata prezesem telewizji był jej twórca Mariusz Walter. W 2001 roku ustąpił on miejsca swojemu synowi Piotrowi, który dzielnie wojował z obowiązkami prezesa do września 2009 roku, kiedy to szefostwo objął Szwajcar Markus Tellenbach. Co ważne – za kadencji syna pierwszego z prezesów stacji – spółce udało się poszerzyć swój zasięg aż do 86 % powierzchni kraju.

                Przebrnąwszy przez krótką historię naszej stacji trafiamy na rok, 2011 w którym rozpoczęto nadawanie programu rozrywkowego X factor. Jest to wynalazek czysto Brytyjski, który u wyspiarzy zastąpił popularną audycję POP Idol a że nasi rodacy zawsze chętnie czerpali z osiągnięć innych krajów kwestia przejęcia praw do nadawania własnej edycji była tylko kwestią czasu. Pierwszą serię wygrał nasz naczelny POLSKI LUMP – Gienek Loska. Miał on na swoim koncie wiele wcześniejszych dokonań w programach zbliżonych gatunkowo do X factor jednak to właśnie TVN dał mu możliwość dalszego rozwoju. Widząc go po raz kolejny publika oszalała. Nagle ten sympatyczny włochaty dziadek stał się uosobieniem American Dream w wydaniu słowiańskim – czyt. Biedniejszym. Komu przecież nie marzyło się tak spektakularne odbicie się od dna? Jednego dnia dogorywamy w pracy za stawkę, która ledwo nam wystarcza na wykarmienie rodziny a następnego brylujemy na estradzie występując przed milionami widzów. No kurczę… nie rozumiem tego. Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, iż w Polsce nienawiść rośnie wprost proporcjonalnie do kompleksów jednak wystarczy spojrzeć na to, co z naszym włochatym śpiewakiem stało się po zakończeniu pierwszej serii. Dostał kasę, nagrał płytę i napisał parę tekstów o tym jak to dzielnie wygramolił się z oków alkoholizmu i rynsztoku, po czym? Słuch o nim zaginął.

Kolejnym szczęśliwcem był Dawid Podsiadło. Wygrał on II edycję, która była emitowana w 2012. Mało, kto pamiętał wtedy o tym, iż rok wcześniej naszemu młodemu muzykowi udało się zapomnieć tekstu piosenki, którą miał zaśpiewać w II etapie eliminacji X factor (zwanym Boot Camp). Trudno. Najważniejsze jest to, iż panu Podsiadło udało się nagrać bardzo dobrą płytę (w przeciwieństwie do Gienka Loski), która zaskoczyła mnie dojrzałością kompozycji jak również niewybrednymi tekstami piosenek, (które są oczywiście równane z ziemią przez wielu polskich internautów). Tak, więc nawet, gdy sukces młodego Dawida okaże się równie podatny na zanikanie jak w przypadku swojego poprzednika i tak powinniśmy być z niego zadowoleni. W końcu dostaliśmy od Podsiadły kawał dobrej muzyki a to wbrew pozorom wcale nie jest tak powszechne jak mogłoby się wydawać.

Ostatnim z dotychczasowych zwycięzców była Klaudia Gawor, o której nie napiszę nic. 2013 rok okazał się dla polskiego X factora najsłabszy i nie wydaje mi się bym mógł napisać cokolwiek o wokalistce tak jałowej jak rzeczona Klaudia. Powoli program, jakim w założeniu miał być faktor x staje się u nas bezwartościowym show nastawionym tylko i wyłącznie na skandale i popyt na smutne bądź romantyczne historie uczestników. Jedynym sensownym muzykiem, którego dojrzałem (przemykając z bólem przez kolejne wystąpienia) w III edycji programu był Grzegorz Hyży, którego dosłownie zgwałcono muzycznie dając mu do śpiewania popowe ścierwa niepasujące zupełnie do jego głosu. Dodatkowa afera związana z jego małżonką, (która ponoć dostała się na antenę tylko i wyłącznie przez swój status – żony) obrzydziła mi znacznie dalsze oglądanie programu. Mimo wszystko odnalazłem trochę przyjemności w oglądaniu dokonań pana Grzegorza w sieci (oczywiście tych niezwiązanych z X factorem). Moim zdaniem to on powinien wygrać jednak tutaj przyszło mi stanąć przed faktem dokonanym.

Na dzień dzisiejszy jedynym programem, który poleciłbym swoim czytelnikom jest Voice of Poland. Mimo jawnie irytujących jurorów (Edytka Górniak) możemy w nim odnaleźć wielu muzyków, który rzeczywiście mają fach w ręku i strunach głosowych i którzy nie kaleczą znanych piosenek nieudolnymi próbami ich zaśpiewania. X factor czy też Must be the Music powoli stają się audycjami nastawionymi na ukazywanie debili nie zaś artystów. W zestawieniu III części mojego artykułu o programach rozrywkowych wygrywa, więc TVP.

 Oczywiście TVN ma również prawa do Mam Talent, ale ten w porównaniu do X factora ma z muzyką o wiele mniej wspólnego ( a poza tym nigdy mi się nie podobał).